ΣΤΑ ΣΠΛΑΧΝΑ ΤΗΣ ΣΕΡΙΦΟΥ

Περίληψη

Μια έρευνα της δημοσιογράφου Αλεξάνδρας Χριστακάκη, με μαρτυρίες των τελευταίων εν ζωή μεταλλωρύχων της Σερίφου που ήταν ανήλικοι εργάτες το 1963, όταν έκλεισε ο κύκλος ζωής των μεταλλείων του νησιού που ξεκίνησε από τα χρόνια της Αρχαιότητας. Πρόκειται για ιστορίες που καθρεπτίζουν τις συνθήκες εργασιακού μεσαίωνα και της εκμετάλλευσης ακόμη και την τελευταία δεκαετία της λειτουργίας τους( 1953-1963 ), της υπερεκμετάλλευσης και της καταστροφής των σπλάχνων του νησιού από τους εκάστοτε εργολάβους Γερμανούς και Ελληνες που είναι ορατή ακόμη και σήμερα καθώς ο επισκέπτης συναντά παντού τρύπες στα βουνά, μπάζα, εγκαταλειμμένες γαλαρίες, σκουριασμένα μηχανήματα, σκάλες φόρτωσης υπό κατάρρευση.

Στο βιβλίο καταγράφονται οι μαρτυρίες από οχτώ υπερήλικες σήμερα άνδρες, οι οποίοι την δεκαετία 1953-1963, ήταν παιδιά, ανήλικοι εργάτες στις στοές ,στην επιφάνεια της γης , στο φόρτωμα, τις ξυλοδεσιές και τα φουρνέλα. Όλοι έχουν να θυμηθούν ατυχήματα, δυστυχήματα, νεκρούς που κουβάλησαν στον ώμο τους. Ηταν παιδιά που στερήθηκαν τα γράμματα για το μεροκάματο από ήλιο σε ήλιο και περπατούσαν ώρες ατελείωτες για να φτάσουν στις στοές ή στο λιμάνι.
 Σήμερα - υπερήλικες άνδρες οι περισσότεροι- κουβαλούν ακόμη στο σώμα τους αναπηρίες από την παιδική τους ηλικία. Τους έκλεψαν ένσημα, την πατρογονική γη με εκβιασμό και σήμερα εμφανίζονται κάποιοι επιχειρηματίες, ως κληρονόμοι των μεταλλευτικών δραστηριοτήτων διεκδικώντας το μισό νησί.
 Υπάρχει η μαρτυρία μιας 95χρονης γυναίκας, κόρης και συζύγου μεταλλεργάτη που ο άνδρας της στα 22 του χρόνια έμεινε ανάπηρος από εργατικό ατύχημα και οι μαρτυρίες τεσσάρων παιδιών μεταλλεργατών, που ανήκουν σε αυτή την γενιά με το τραυματικό βίωμα των γονιών και των παππούδων τους.
Στο βιβλίο υπάρχουν οι παρεμβάσεις του καθηγητή του ΕΜΠ Νίκου Μπελαβίλα,που η πολύχρονη παρέμβασή του συνέβαλε στην ένταξη της «μεταλλευτικής» Σερίφου στα Παγκόσμια Μνημεία Πολιτιστικής Κληρονομιάς που χρήζουν προστασία