CANTI (ΔΙΓΛΩΣΣΟ)

Περίληψη

Οἱ ἀναμνήσεις

Ἀστέρια ἀκριβόθωρα τῆς Ἄρκτου, νά, μοῦ φαίνεται ἀπίστευτο,
ποὺ ἐπιστρέφοντας ξανά, ὅπως παλιά, νὰ σᾶς κοιτῶ ἐκστατικὰ
νὰ τρεμοφέγγετε πάνω ἀπ' τὴν αὐλὴ τὴν πατρικὴ
καὶ νὰ συνομιλῶ μαζί σας ἀπὸ τὰ παραθύρια
αὐτοῦ τοῦ σπιτικοῦ, ὅπου ἐκατοίκησα μικρούλης·
ἐδῶ, ποὺ τὶς χαρές μου εἶδα νὰ τελειώνουν.
Πόσες εἰκόνες κάποτε, καὶ πόσες ψευδαισθήσεις
δὲν γέννησαν στὴ σκέψη μου, τόσο ἡ δική σας ἡ θωριὰ
ὅσο καὶ ἄλλων ἀστεριῶν πού ᾿ναι δικοί σας σύντροφοι!
Ὅταν στὶς νύχτες μου, στὴ χλόη καθόμουν σιωπηλός, συνήθιζα
ὧρες πολλὲς νὰ τὶς περνῶ τὸν οὐρανὸ ρεμβάζοντας κι ἀκούγοντας
τὸ ἀπόμακρο τραγούδι τῶν βατράχων, ἐκεῖ στὴν ἐξοχή!
Μιὰ πυγολαμπίδα περιπλανιότανε μέσα σὲ θάμνους
καὶ παρτέρια, ἐνῶ ψιθύριζε τὸ ἀγέρι ἀνάμεσα
σ' εὐωδιαστὲς ἀλέες κι ἀνάμεσα στὰ κυπαρίσσια,
στὸ μακρινὸ δασάκι· καὶ κάτω ἀπὸ τὴν πατρικὴ στέγη
φωνὲς συνομιλοῦσαν, ποὺ ἠχοῦσαν πότε ἡ μιὰ καὶ πότε ἡ ἄλλη,
καθὼς καὶ τῶν ὑπηρετῶν στὶς ἤρεμες δουλειές τους.
Καὶ πόσες σκέψεις ἀμέτρητες καὶ πόσα ὄνειρα γλυκὰ
μ' ἐνέπνευσε ἡ θέα ἡ ἀπόμακρη τῆς θάλασσας
καὶ τῶν γαλαζοπῶν βουνῶν, ποὺ ἀπὸ ᾿δῶ διακρίνω,
καὶ ποὺ σκεφτόμουνα μιὰ μέρα νὰ διασχίσω,
ταξιδεύοντας, κόσμους μυστηριώδεις
καὶ τάχα νὰ χαρίσω στὴ ζωή μου εὐτυχία μυστική!
Τὴ μοίρα μου ἀγνοοῦσα καὶ περισσὲς φορὲς
τὴν πονεμένη καὶ φτωχὴ ζωή μου
πρόθυμα μὲ θάνατο θ' ἀντάλλαζα.