ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ ΧΩΡΙΣ ΠΙΑΝΟ

Περίληψη

Η πιανίστα Ναταλία Μιχαηλίδου ανατρέχει στις μνήμες των παιδικών της χρόνων στην Κωνσταντινούπολη και μας ταξιδεύει στη ζωή του Ελληνισμού στις όχθες του Βοσπόρου από την εποχή των προγόνων της ώς και την ενηλικίωσή της μέσα στη μουσική. Το βιβλίο της είναι ένα χρονικό και διανθίζεται από ποικίλο φωτογραφικό υλικό (170 εικόνες) της παντοτινά σαγηνευτικής ιστορίας των Ελλήνων της Πόλης, υλικό που κατά το πλείστον πρώτη φορά βλέπει το φως της δημοσιότητας. Ένα συγκινητικό, άμεσο αφήγημα που συνδυάζει αυτοβιογραφικές εμπειρίες με πολύτιμες ιστορικές πληροφορίες από τη ζωή στην Κωνσταντινούπολη, και όχι μόνον. Μια συναισθηματικά φορτισμένη διαδρομή, από όπου δεν λείπουν το χιούμορ και τα χαμόγελα. Τεκμήριο μιας στιγμής του ελληνικού στοιχείου που άκμασε έξω από τα ελληνικά σύνορα στην εγγύς Ανατολή και ακμάζει ακόμα στα πέρατα της γης.
«Γεννήθηκα στὴν Πόλη. Μιὰ Πόλη ὅμως τόσο διαφορετικὴ ἀπὸ τὴν σημερινή! Ὅλοι στὴν οἰκογένειά μου χάθηκαν νωρίς, ἔγινε καὶ ἡ κοσμοχαλασιὰ μεταξὺ Τούρκων κι Ἑλλήνων, χάθηκε ὅλη ἐκείνη ἡ κοινότης, ὁ τρόπος ζωῆς. Πᾶνε ὅλα. Ὅταν κοιτάζω πίσω, τρομάζω. Τίποτε δὲν ὑπάρχει πιά. Τίποτε! Τὰ πῆρε ὁ ἄνεμος στὸν στρόβιλό του κι ἔφυγε. Μόνον στὸν νοῦ καὶ στὶς καρδιές μας μένουν… Πολλοὶ φίλοι, μοῦ εἶπαν κατὰ καιρούς: γράψε, γράψε ὅ,τι θυμᾶσαι, ὅσο ἀκόμα τὰ θυμᾶσαι! Ξεκίνησα λοιπόν ἕνα καλοκαίρι κατὰ τὴν διάρκεια οἰκογενειακῶν διακοπῶν. Κάθε βράδυ, στὸ δωμάτιό μου, ἔγραφα μία-δύο ἱστορίες καὶ τὴν ἑπομένη, μαζευόμασταν ὅλη ἡ οἰκογένεια μετὰ τὸ γεῦμα, μὲ τὸ καφεδάκι κι ἕνα γλυκὸ στὰ χέρια, καὶ τοὺς διάβαζα αὐτὰ ποὺ εἶχα γράψει ἀποβραδίς… Πολὺ γρήγορα λοιπόν, γέμισαν αὐτὲς οἱ σελίδες, οἱ ὁποῖες τελικῶς, καθὼς εἶχα πάρει φόρα, συνεχίσθηκαν καὶ μετὰ τὴν Πόλη, ὅπως συνέχιζε καὶ ἡ ζωή μου. Κι ἔτσι προέκυψε καὶ τὸ βιβλίο. Κράτησα τὰ ἀληθινὰ ὀνόματα, τὰ τοπωνύμια, νὰ εἶναι ἐμφανὴς ἡ ἑλληνικότητα, ἐπειδὴ πολλὲς φορὲς τὰ πρῶτα τοὐλάχιστον χρόνια ποὺ βρέθηκα στὴν Ἑλλάδα, μοῦ ἔλεγαν: «μὰ, μιλούσατε ἑλληνικά;» ἤ «εἴχατε ἑλληνικὰ σχολεῖα;» ἀφήνοντάς με ἄναυδη...