Ο ΣΩΚΡΑΤΗΣ, Η ΕΓΓΟΝΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

Περίληψη

Μπορείτε να αγνοήσετε τον τροχό της ζωής και να τρέχετε αενάως: ακριβώς όπως τα χάμστερ. Προτιμότερο όμως να στοχάζεστε τις αλλαγές, να επιλέγετε την καλή, να απορρίπτετε την κακή, να αποδέχεστε την αναπόφευκτη.

Όλα αυτά κάποιος έχει δικαίωμα να τα απορρίψει. Ωστόσο, έχουμε κι εμείς δικαίωμα να χαμογελάμε ή να ξεκαρδιζόμαστε στα γέλια, αν αυτός ο κάποιος το παρακάνει. Τα καλά γεράματα είναι, πάνω απ' όλα, ένα άσχημο θέαμα. Και μπορεί σε κάποιον να φαίνεται διασκεδαστικό να το παρακολουθεί. Αλλά να το προσφέρει κιόλας;

Σύμφωνα με τη διδασκαλία του ινδουισμού, η ανθρώπινη ζωή χωρίζεται σε τέσσερις περιόδους: η πρώτη χρησιμεύει για να μάθουμε, καθοδηγούμενοι από έναν δάσκαλο, η δεύτερη για να πραγματοποιήσουμε τον εαυτό μας, η τρίτη για να διδάξουμε και να μεταδώσουμε τη γνώση και η τελευταία, που χαρακτηρίζεται από μια προοδευτική αδιαφορία προς τα υλικά αγαθά, για να προετοιμαστούμε για την αποχώρηση. Σήμερα πολλοί δεν αποδέχονται τα άνωθεν. Παρά την ηλικία τους, συνεχίζουν να παλεύουν, να γίνονται φορτικοί, να συσσωρεύουν. Κυνηγούν αξιώματα, επιβεβαίωση, κοινωνική αποδοχή. Δεν ξέρουν να επιβραδύνουν, να ακούν, να ανταποδίδουν.

Με τη βοήθεια μιας εγγονούλας, που του διδάσκει την καθημερινή αταξία (και έχει κοτσάρει για καπέλο ένα μήλο στην προτομή του Σωκράτη), ο Beppe Severgnini στοχάζεται τον χρόνο που περνάει και τα περίπλοκα χρόνια που διανύουμε. «Τα πράγματα για τα οποία θα μας θυμούνται», γράφει, «δεν είναι οι θέσεις που κατείχαμε και οι επιτυχίες που σημειώσαμε. Είναι ο αλτρουισμός, η ευγένεια, το χιούμορ, η φαντασία, η εντιμότητα. Η ικανότητα να θέτουμε τα σωστά ερωτήματα». Η ίδια μας η υπόληψη.