Η ΜΠΑΛΑ ΣΕ ΛΑΘΟΣ ΠΟΔΙΑ

Περίληψη

Στις 18 Δεκεμβρίου 2022, η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Αργεντινής επικράτησε της Γαλλίας με 4-2 στα πέναλτι στο στάδιο Λουσαΐλ του Κατάρ για να στεφθεί πρωταθλήτρια στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Το τουρνουά ολοκλήρωσε έναν κύκλο προώθησης του εμιράτου ως προορισμού για μεγάλες αθλητικές διοργανώσεις, μετά από μια δεκαετία κατά την οποία ακούσαμε, διαβάσαμε και μάθαμε για τα προβλήματα και τα "θολά" σημεία της υποψηφιότητας του Κατάρ, για τη μεταχείριση των μεταναστών εργατών, για τις συνθήκες μέσα στις οποίες εργάζονταν ώστε να κατασκευαστούν τα γήπεδα και όλες οι υποδομές που απαιτούσε η διοργάνωση ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου, για τις γεωπολιτικές διαστάσεις της υποψηφιότητας του Κατάρ, για τη θέση της γυναίκας στην τοπική κοινωνία ή την ορατότητα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας. Δημοσιεύματα, αποκαλύψεις από μεγάλα μέσα ενημέρωσης, τοποθετήσεις αξιωματούχων της FIFA, από πολίτικους και κυβερνώντες, διαψεύσεις, κινητοποιήσεις οργανώσεων για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μια πραγματική "μάχη χαρακωμάτων" με κάθε πλευρά να εντείνει τη ρητορική της όσο πλησίαζε η ημερομηνία έναρξης της διοργάνωσης. Γιατί συνέβη όλο αυτό που καμία σχέση δεν φαίνεται να έχει με το ποδόσφαιρο; Οι απαντήσεις πολλές και μεταξύ αυτών και το sportswashing. Ένας όρος της σύγχρονης βιβλιογραφίας που όμως έχει τις ρίζες του βαθιά μέσα στα κιτάπια της ιστορίας. Το sportswashing δεν είναι κάτι καινούργιο, δεν είναι επινόηση του 21ου αιώνα, αλλά ένα από τα πιο δημοφιλή εξαγώγιμα "προϊόντα" της Ευρώπης των πρώτων δεκαετιών του περασμένου αιώνα. Η περιήγησή μας ξεκινά το 1920 στην Ιταλία του Μπενίτο Μουσολίνι, προχωράμε στην Ισπανία του Φρανθίσκο Φράνκο, ανεβαίνουμε βορειότερα στη Γερμανία του Αδόλφου Χίτλερ για να διασχίσουμε έπειτα τον Ατλαντικό ωκεανό και να βρεθούμε πρώτα στην Αργεντινή του Χουάν Περόν και του Χόρχε Βιντέλα και στη συνέχεια στη Βραζιλία του Ζετούλιο Βάργκας.