ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΑ

Περίληψη

Βλέποντας από μακριά πλέον τα μισογκρεμισμένα τείχη της Πόλης ήταν ξεκάθαρο και για μένα, όπως για πολλούς ακόμα Έλληνες, ότι η «Βασιλεύουσα» δεν είναι εδώ και αιώνες μόνο «το συλλογικό μας τραύμα», αλλά θα παραμείνει για πάντα και «η πρωτεύουσα του πνευματικού μας κόσμου». Όπως και να 'χει, θα είναι εκεί, με μισοκρυμμένο και μισοκατεστραμμένο τον αμύθητο και αιώνιο πλούτο της, να μας τα θυμίζει όλα αυτά χωρίς παράπονα και χωρίς προσμονή, ανελεύθερη και μοιραία. Ό,τι και να λένε και να γράφουν για όλα αυτά οι διάφοροι αντικληρικαλιστές και όψιμοι «Κοραϊστές» των αθηναϊκών πανεπιστημίων με τις «χονδροειδείς προσλήψεις» τους. Αυτοί, οι λιγοστοί, που μιλούν ακόμα με «ακτουαλιστικούς» όρους για «θεοκρατικό σκοταδισμό», όταν όλοι πλέον οι σοβαροί βυζαντινολόγοι αποδέχονται αυτό που έλεγε τον 10ο αιώνα ο Λέων ΣΤ΄ο Σοφός: «Εν τω κόσμω πολιτισμένον Κράτος». Ωστόσο, σε μια εποχή που κατακλύζεται από κάθε είδους ταυτοτικούς αποδομητές της ελληνοχριστιανικής ιδιοπροσωπίας και από ακόμη περισσότερους «φαιδρώς αλαλάζοντες», με τον κίνδυνο της εκκοσμίκευσης να ελλοχεύει παντού, η Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου, όπως πιθανολογώ και όλες οι υπόλοιπες 19 μονές του Άθω, στέκει συνειδητά «όρθια», «εν αισθήσει και γνώσει», ως διαχρονικός τόπος ελληνοβυζαντινής αντίστασης και υπέρβασης. Πιστή στο διηνεκές, ως θεόπεμπτη, στη μυστική παράδοση της Ορθοδοξίας. Γιατί σε αυτά τα μέρη κυριαρχεί μια θεία παρουσία μέσα στη φύση και στις μονές, όπως εκείνη στην Αγία Σοφία, κι ας είναι σήμερα τζαμί. Και βρίσκεται, όπως όλες οι μονές, όντως ακμάζουσα σε συνεχή εγρήγορση απέναντι στα αληθινά αιτήματα των καιρών μας: Μια αβύθιστη κιβωτός πνευματικού, θρησκευτικού, ιστορικού, εθνικού και καλλιτεχνικού πλούτου. Μια πεμπτουσία πνευματικής ελευθερίας της Ορθοδοξίας και του ελληνικού έθνους.