ΤΡΑΜΠΟΛΙΝΟ

Περίληψη

ΑΙΣΘΗΣΗ
Ας μην υπάρχει τίποτα
πέρα από άνοιξη κι ένα
παράθυρο λιγάκι ανοιχτό.

ΠΑΡΑΛΛΗΛΙΑ
Φυσώ απαλά, μη
τύχει και συγκρουστούν
τα δυο πλεούμενα της νύχτας.

ΓΙΑ ΟΣΑ ΦΩΤΑ
Βλέπω πάνω σου να πέφτουνε δυο φώτα:
Είσαι όμορφη εξαιτίας του πρώτου.
Είσαι όμορφη πολύ, εξαιτίας του δεύτερου.

Ο Σταύρος Μπαρμπουνάκης στην πρώτη του ποιητική συλλογή Τραμπολίνο που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Στοχαστής», δημιουργεί έναν ποιητικό κόσμο, ένα σύμπαν συμπαγές όσο και εύθραυστο ως προς τις ισορροπίες του, αλλά και απόλυτα γεωμετρικά οργανωμένο ως προς την αποτύπωσή του. Μια ταλάντευση διαρκής, ένα σάλτο προς το άπειρο, μια προσεκτική προσγείωση στη γη, μια ενατένιση του έσω και του έξω κόσμου γεμάτη φιλοσοφικές απολήξεις είναι οι στίχοι του, που αναβλύζουν όμως και ένα ατόφιο συναίσθημα∙ μικρής ή μεγάλης φόρμας ποιητικοί στοχασμοί πλασμένοι με τρυφεράδα και καρδιά ανοιχτή… Οι μεγάλες αλήθειες και τα μεγάλα ερωτήματα, οι έννοιες φευγαλέο, το άπιαστο της στιγμής, το όνειρο είναι η δική του ποιητική κοσμοθεωρία. Στο Τραμπολίνο εγκιβωτίζονται σκέψεις ενδόμυχες που γίνονται στίχοι λυτρωτικοί, σαν η ψυχή να σηκώνει αυλαία και να αφήνει το κοινό, τους θεατές να παρακολουθήσουν τον εσωτερικό μονόλογο. Η ποίηση γεννιέται όπως γεννιέται ο κόσμος: μια μεγάλη έκρηξη και μετά ακολουθεί η παρατήρηση και η καταγραφή του φαινομένου σχεδόν με μαθηματική ακρίβεια, όπου κάθε ποίημα είναι μια απόπειρα κατανόησης και συμφιλίωσης με την αλήθεια. Η οποία και βρίσκεται πάντοτε μπροστά στα μάτια μας, σύνθετη, ωμή, αναπόδραστη, ακαταμάχητη… Υπάρχει φως γιατί υπάρχει χώρος να το χωρέσει. Υπάρχει χώρος γιατί υπάρχει φως να τον φωτίσει, θα γράψει ο Μπαρμπουνάκης στην αέναη αναζήτηση για την ουσία της ύπαρξης και τη θεσμοθετημένη αρμονία του κόσμου.