ΑΠΟΔΗΜΗΣΑΜΕ ΕΝΤΟΣ

Περίληψη

ΔΩΜΑΤΙΟ ΜΕ ΘΕΑ Από δω ψηλά νομίζω πως αναπνέω καλύτερα Ο γείτονας αποφάσισε να κλαδέψει τη γλυσίνα που μου έφραζε τα πνευμόνια κι έτσι μπορώ και χαράζω ευθείες χιλιομέτρων με τ' αστέρι που κρατάω στο χέρι μου Μπορώ και σημαδεύω κομήτες, ουρανοξύστες, τις παραφωνίες εκείνων που μένουν πίσω, τα φρύδια σου που λοξοκοιτούν το μνήμα, την κιθάρα που έφερες για αποχαιρετιστήρια μοιρολόγια Όταν οι ζωντανοί φωνάζουν: «Θάψτε τους νεκρούς» σε λάθος λάκκους μάς χώνουν Θα 'πρεπε στα σύννεφα ν' ανοίγουν τρύπες βαθιές για μας, για να χαζεύουμε, τρώγοντας ποπ κορν, τη μεγάλη ματαιότητα του: «Μετά από μας... τι;» «Ποιος κλαίει;» «Ποιος με ξέχασε;» «Τι φόρεσε η θεία Ευτέρπη στην κηδεία;» «Ποιος μ' ονειρεύεται ακόμα;» Τα καμπαναριά εδώ πάνω δεν ηχούν Οι παπάδες μάς ξέχασαν Βλέπεις, μαζευτήκαμε πολλοί, σκυλιά, γατιά, κουνέλια, παππούδες, άκλαυτοι Ολόκληρη συμφωνική από αποθανούσες μπάντες