ΚΟΚΟΡΟ

Περίληψη

Το *Κοκόρο* του Νατσούμε Σόσεκι αποτελεί μια βαθιά ανατομία της ανθρώπινης ψυχής και ταυτόχρονα ένα χρονικό του τέλους της περιόδου Μέιτζι (1868-1912), όταν η Ιαπωνία μετασχηματίζεται ριζικά από μια φεουδαρχική κοινωνία σε σύγχρονο κράτος. Ο τίτλος, που σημαίνει «καρδιά», «πνεύμα» και «νους», προϊδεάζει για την εστίαση του έργου στον εσωτερικό κόσμο και τα άδυτα της συνείδησης. Στον πυρήνα της αφήγησης βρίσκεται η σχέση ενός ανώνυμου νεαρού φοιτητή με έναν μεγαλύτερο, αινιγματικό άνδρα, τον «Σενσέι», ο οποίος ζει απομονωμένος, κουβαλώντας ένα σκοτεινό μυστικό που τον αποκόπτει από τους άλλους ανθρώπους.

Μέσα από τη σταδιακή αποκάλυψη του παρελθόντος του Σενσέι, το μυθιστόρημα εξερευνά τη φύση της προδοσίας, το βάρος της ενοχής και το υπαρξιακό κενό του σύγχρονου ανθρώπου. Παγιδευμένος ανάμεσα στην ανάγκη για επικοινωνία και τον φόβο της απόρριψης, ο Σενσέι βλέπει την ανθρωπότητα με δυσπιστία, ενώ ταυτόχρονα αναζητά έναν μάρτυρα για να εκμυστηρευτεί την αλήθεια του. Καθώς ο θάνατος του Αυτοκράτορα Μέιτζι σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής, η προσωπική του τραγωδία κορυφώνεται, μετατρέποντας την εξομολόγησή του σε μια συγκλονιστική «διαθήκη» για τη μοναξιά και την ανθρώπινη συνείδηση.