ΛΑΚΗΣ ΠΑΠΑΣΤΑΘΗΣ: ΓΕΝΙΚΟ ΠΛΑΝΟ

Περίληψη

Η μακρά θητεία του Λάκη Παπαστάθη στην Τέχνη ξεκινά με τα μικρού μήκους "Γράμματα από την Αμερική", που προκαλούν ιδιαίτερη αίσθηση στο Φεστιβάλ Θεσαλλονίκης, το 1972. Με αυτό ως αφετηρία, ξετυλίγεται το κινηματογραφικό έργο του σε τρεις δεκατείες, για να μας χαρίσει πλήθος ντοκιμαντέρ, τέσσερις ταινίες μεγάλου μήκους -Τον καιρό των Ελλήνων, τον Θεόφιλο, Το μόνον της ζωής του ταξείδιον και το Ταξίδι στη Μυτιλήνη- και φυσικά το εμβληματικό Παρασκήνιο. Η κινηματογραφική τέχνη του Λάκη Παπαστάθη εκκινεί όπως ο ίδιος αναγνωρίζει από το βίωμα τα προσωπικά του ερεθίσματα, τις προτιμήσεις του, χωρίς όμως περιορισμούς. Η γνώριμη και διακριτή ποιητική του Παπαστάθη ανιχνεύεται σε κάθε δημιουργία του, στον Θεόφιλο αλλά και στον Καιρό των Ελλήνων. Συγχρόνως όμως τα έργα του πραγματεύονται τη σχέση παράδοσης και νεωτερικότητας και εντέλει την ουσία και την ταυτότητα της ελληνικότητας. Από την άποψη αυτή, οι Παπαστάθης ευθυγραμμίζεται με τις μεγάλες αναζητήσεις του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου, του κινήματος του οποίου αποτελεί εξέχοντα εκπρόσωπο. Διατηρεί απόλυτα το προσωπικό του ύφος και πορεύεται έναν ευδιάκριτα προσωπικό δρόμο στην αναδίφηση της πρόσφατης Ιστορίας μας, χωρίς να επιχειρεί μια ολική αφήγηση, σύμφωνη με τις επιταγές της μίας ή της άλλης ιδεολογίας. Δεν κρύβει την αγάπη του για τους ήρωές του, ιστορικά πρόσωπα που ανασυστήνει με γνώση και εμπειρία την πορεία τους. Ο Παπαστάθης δεν επιδιώκει ούτε τη δικαίωσή τους ούτε και την εξιδανίκευσή τους. Ο Θεόφιλος, ο Βιζυηνός, ο λήσταρχος του καιρού των Ελλήνων ακολουθούν τη δική τους μοναχική πορεία, ενταγμένοι στο συγκείμενο της εποχής τους. Ταυτόχρονα, ως ήρωες δράσης παραμένουν μακριά, σχεδόν αποσπασματικά, από τα μεγάλα νήματα τις δυνάμεις και τις δίνες της Ιστορίας, τις τόσο καταστατικά παρούσες σε άλλες δημιουργίες του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου. Η φαινομενική αποσπασματικότητα του Παπαστάθη εντέλει συγκρατεί τη διακριτά μεγαλύτερη εικόνα, η οποία χαρακτηρίζει την πιο μακρόχρονη και ίσως σημαντικότερη, ενασχόλη