ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗΣ

Περίληψη

«Η ψυχανάλυση πρέπει να παραμένει πολιτικά ουδέτερη». Αυτή η γραμμή, που αποδόθηκε στον Φρόυντ, έχει ανοίξει τον δρόμο ώστε να επιστρατεύεται η ψυχαναλυτική γνώση για την υποστήριξη των πιο αντιδραστικών θέσεων - ενάντια στο φύλο, στα αντιαποικιακά και στα κοινωνικά κινήματα. Είναι επίσης ένας τρόπος ώστε να ξεχαστεί ένα ολόκληρο κομμάτι της ιστορίας του κλάδου, και μαζί με αυτό η επαναστατική του παρακαταθήκη.
Επιστρέφοντας σε ορισμένες από τις πιο πολιτικοποιημένες στιγμές της ιστορίας της ψυχανάλυσης, ο Gabarron-Garcia εξετάζει πώς διαμορφώθηκε η πεποίθηση της πολιτικής ουδετερότητας της ψυχανάλυσης και αναδεικνύει μια αδιάκοπη γενεαλογία πολιτικών ψυχαναλυτικών πρακτικών: από τις περίφημες πολικλινικές, στην ψυχαναλυτική δομή για παιδιά της Βέρα Σμιτ στην επαναστατική Ρωσία και στο ρηξικέλευθο εγχείρημα της Σοσιαλιστικής Κολεκτίβας των Ασθενών στη Χαϊδελβέργη της δεκαετίας του 1970.