ΠΟΙΗΜΑΤΑ ...ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΑΚΟΜΑ

Περίληψη

Σε αυτές εδώ τις λέξεις θα διαβάσεις για το παρελθόν όχι από αφελή νοσταλγία αλλά σαν αναγνώριση χαμένων υποσχέσεων, μεγάλων αφηγήσεων που κάποτε πρόσφεραν νόημα, προσανατολισμό και πίστη. Θα διαβάσεις για το παρόν, που εμφανίζεται εδώ τραυματισμένο, εξαντλημένο, ηττημένο, ενώ το μέλλον μοιάζει να αχνοφαίνεται κυρίως ως απειλή, ως επερχόμενος κρότος, ως μια αβέβαιη συνέχεια που δύσκολα θα εμπνεύσει κάτι. Κι όμως, ακόμα κι έτσι, αυτές οι λέξεις έχουν μια πυγμή. Και σίγουρα δεν παραιτούνται. Επιμένουν να κοιτούν. Επιμένουν να ονομάζουν. Επιμένουν να θυμούνται. Στον κόσμο αυτών των ποιημάτων, το πραγματικό δεν αντιπαρατίθεται ποτέ απλώς στο φανταστικό. Αντίθετα, τα δύο πεδία αλληλοεμπλέκονται κι αυτά διαρκώς. Δαίμονες, φαντάσματα, άγγελοι, νεκροί, οράματα, στοιχειώσεις και εσωτερικοί εφιάλτες δεν είναι μόνο διακοσμητικά στοιχεία μιας νουάρ αισθητικής, αλλά μορφές μέσα από τις οποίες εκφράζεται αυτό που η κοινή γλώσσα δυσκολεύεται να συλλάβει: το τραύμα, την ενοχή, την επιθυμία, την απώλεια, τη βία που έχει αποτυπωθεί στο σώμα και τη μνήμη. Έτσι, το παραφυσικό (ή το φανταστικό) εδώ δεν απομακρύνει από την πραγματικότητα. Γίνεται τρόπος να γίνει ορατή.