ΥΠΟΦΕΡΩ ΑΡΑ ΥΠΑΡΧΩ

Περίληψη

Στην εποχή μας ένα κύμα θυματολαγνείας έχει διαδεχθεί τη θριαμβεύουσα ανθρωπότητα της νεωτερικότητας, την υπόσχεση του Διαφωτισμού για έναν κόσμο απαλλαγμένο από τη μοιρολατρία και τον φανατισμό. Παραδόξως, στην κάποτε ηδονιστική Δύση, οι δοκιμασίες και οι οδύνες προβάλλονται πια σαν τίτλοι τιμής, από πλούσιους και φτωχούς, άντρες και γυναίκες. Αυτή η διεκδίκηση της ιδιότητας του «μάρτυρα» τροφοδοτεί, παράλληλα, τη ροπή προς τη μνησικακία και την αντεκδίκηση. Ακόμα και οι προνομιούχοι και οι ισχυροί θέλουν να ανήκουν στην «αριστοκρατία του περιθωρίου», στη νέα αυτήν κάστα των θυμάτων, ακόμα και υποκαθιστώντας όσους παραδοσιακά θεωρούνταν αξιολύπητοι. Η υιοθέτηση του ρόλου του παρία, ο ναρκισσισμός του αποσυνάγωγου, ο συναγωνισμός μεταξύ όσων θεωρούν ότι ανήκουν στους αδικημένους της Ιστορίας, γνωρίζουν ημέρες δόξας. Το μήνυμα των καιρών μας είναι ένα: «υποφέρω, άρα υπάρχω», δηλαδή «είμαστε όλοι θύματα και έχουμε το δικαίωμα να λυπόμαστε τον ίδιο μας τον εαυτό».