ΣΤΗΝ ΑΒΥΣΣΟ ΜΕ ΘΕΑ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ

Περίληψη

Η πατρική καρδιά του πατρός Διονυσίου προβληματίζεται ακούγοντας με προσοχή τους προβληματισμούς των ανθρώπων: πώς άραγε θα βγούνε από τα αδιέξοδα των τυραννικών λογισμών οι ψυχές μας; Με αυτό το βασικό ερώτημα φορτωμένος, σκαρφάλωσε ξανά στο Περιβόλι της Παναγίας μας. Κι εκεί κατέγραψε απαντήσεις τρυγημένες από τον πνευματικό αμπελώνα του Άθωνα, τις λιτές μα τόσο στοργικές φωνές των πατέρων της οσιακής βιοτής.

Ο συγγραφέας, μέσα από στοχασμούς και ιστορίες αποκαλυπτικές για τον σύγχρονο πιστό, που αδυνατεί να επιβραδύνει και να κοιτάξει κατάματα την ψυχή του και καλοπροαίρετα τον διπλανό του, υπενθυμίζει την πνευματική σπουδαιότητα του καλού λογισμού που μας ανοίγει τους δρόμους προς τον Παράδεισο.
Ο Πάνσοφος Δημιουργός έφτιαξε την ομορφιά και την αγάπη, που χτίζουν μια καθημερινότητα απαλή και συγχρόνως γενναία, τόσο σε εύκολες όσο και σε δύσκολες στιγμές της ζήσης μας. «Αυτό μας λείπει λοιπόν!», αφουγκραζόμαστε να μας λέει ο πατήρ Διονύσιος. Ας θυμηθούμε ξανά τα υλικά του καλού λογισμού και ας χτίσουμε με αυτά έναν κόσμο ελπιδοφόρο και αναστάσιμο. Με στόχο, όπως μας έχει υποσχεθεί ο Ίδιος ο Κύριός μας, την αιωνιότητα κοντά Του.

« Μὰ ἔχει ἀρχοντιὰ ὅταν δὲν γκρινιάζουμε. Ἡ γκρίνια δὲν ἀκουμπάει στὸ δίκαιο, ἀκουμπάει στὸ πάθος. Δὲν ὑπάρχει δίκαιο ποὺ νὰ δικαιολογεῖ τὴ γκρίνια. Ὁ γογγυσμὸς ἀκουμπάει πάντα σὲ ἕνα πάθος.»